Binnenkort moet in principe de nieuwe wet Schuldhulpverlening ingevoerd worden. De gemeente heeft de taak gekregen om als enige instantie schuldbemiddeling te regelen. Met de nieuwe wet moet de gemeente het traject sneller dan nu opstarten . Ze krijgen daarvoor minder geld van de rijksoverheid en gelukkig wel een moratorium. Om dit te doen slagen worden her en der zelfs vrijwilligers gevraagd.

De gerechtsdeurwaarders gaven niet lang geleden aan dat zij veel meer een coördinerende rol kunnen vervullen. Het idee was dat de eerste aangesproken gerechtsdeurwaarder deze rol op zou pakken. Naast de coördinatie dient en kan de gerechtsdeurwaarder ook de belangen van alle partijen in het oog te houden.  (Het idee was zo eenvoudig dat ik mij aanvroeg waar ze op zaten te wachten)

Het BKR bracht in het nieuws dat wederom meer huizenbezitters betalingsproblemen hebben. En dat is alleen nog maar het voor het BKR zichtbare deel. Naast het nieuws volg ik ook blogs over schuldhulpverlening. Opmerkelijk is dat er dermate veel mensen een cursus willen volgen voor schuldhulpverlening dat ik mij afvraag of iedereen ook geschikt is voor dit vak. Veel hulpverleners willen aan de slag, maar doen eigenlijk niets zolang er geen geld van de gemeente komt. Wachten dus.

Al met al is het noodzakelijk om efficiënter betalingsproblemen op te lossen danwel te vermijden. Het meest logische idee is om dat vroegtijdig in de bedrijfskolom op te pakken. Gemeenten proberen dit op beperkte schaal, met nog niet indrukwekkende resultaten. Er is winst te behalen als de bedrijfskolom en verticaal én horizontaal (binnen de eigen organisatie)samenwerkt.

Laten we het over aan de rijksoverheid om het initiatief te nemen dan komt er vast en zeker een nieuwe toezichthouder die toezicht houdt op een nieuwe wet. Dan zijn we verder van huis. Initiatief uit de markt is noodzaak.

Ik omarm het idee dat de eerste incassoafdeling of gerechtsdeurwaarder die ingezet wordt het initiatief neemt om hulp te coördineren. Zij legt alle financiële gegevens van de klant vast en bepaalt wie waar recht op heeft. Het klantdossier is dan in een vroeg stadium geboren. Andere incassoafdelingen en deurwaarders mogen meedoen tegen afdracht van 20% van de normale kosten die ze zelf declareren. Door meer gegeven s te verzamelen kun je eerder herkennen waar het fout gaat bij een klant. Verborgen tekorten komen dan wel naar boven. Nu niet omdat eerste het ene gat met het andere gevuld wordt en pas als het niet meer op te lossen is komen de hulpverleners in beeld. Coördineren kan ook nog geld opleveren doordat anderen bijdragen in de kosten. (een beetje incasso kent  soms tot  12 verschillende incassotrajecten).
Helaas is hier het geld ook weer spelbreker. Je dient als deurwaarder diegene die je betaalt. Als we omdenken dat is dat eigenlijk de klant, ondanks dat de opdracht van een ander komt..

Vraag is wie het lef heeft om nieuwe wegen in te slaan. Nietsdoen is tenslotte geen optie.

Voordeel is in ieder geval dat kosten goed te vergelijken zijn. Dat geldt niet voor de inhoud van de diensten. Om vooraf een indruk te krijgen van de te verwachten kwaliteit van advies en bemiddeling moet u een andere weg kiezen.
Voordeel is dat het voor geen enkele adviseur belangrijk meer is van welke financiële dienst de klant gebruik gaat maken. Hou daarbij wel in gedachten dat een adviseur nog steeds wel een voorkeur kan hebben die hij dan ook uitdraagt. Een adviseur bij een bank verkoopt uiteindelijk alleen zijn eigen producten. Adviseurs bemiddelen mogelijk uiteindelijk maar voor een beperkt aantal verstrekkers. Vraag daarom vooraf nog steeds naar de lijst met  maatschappijen waarvoor ben bemiddelt.

Voordeel kan straks zijn dat de adviseur een adviesrapport opmaakt en u doorstuurt naar een bemiddelaar voor een specifieke financiële dienst om echt onafhankelijk te kunnen werken. Helaas kan ik u niet garanderen dat u in alle gevallen dan geen nieuw adviesrapport meer hoeft te maken, met bijbehorende kosten. Iedereen moet mee willen werken.

Ik verwacht dat hier en daar wat prijsvechters de kop opsteken. Inspanning dient echter beloond te worden. Als je als adviseur je uren maakt dan moet je daarvoor beloond worden. Of je gaat failliet. Prijsvechters kunnen niet de inhoud geven waar je wat aan hebt. Dan is het de vraag of je even goedkoop uit wil zijn om op de lange duur veel duurder en minder flexibel uit te zijn. De inhoud telt naar mijn mening.

Ik verwacht dat er vanaf 1 januari meer inhoud wordt gegeven aan de kreet “van productgericht naar klantgericht“. De eerste pogingen van grote instellingen waren meer lachwekkende marketingpogingen. Nu is de werkvloer aan de beurt.
Informatie vind je overal en is vaak gratis te verkrijgen via internet. Eigen financiële diensten zijn meer en meer online goed te volgen. Daar hoef je niet meer voor te betalen. Er is echter dermate veel informatie dat de meeste klanten het overzicht kwijt raken. Een adviseur verkoopt aandacht aan de klant.  Aandacht om samen meer structuur te brengen in de wensen en mogelijkheden. Die tijd moet betaald worden. Daar zit naar mijn mening de switch van productgericht naar klantgericht werken.
Het is onvoldoende om alleen een overzicht te maken van alle gegevens.

Met een kritische blik van de klanten komen de echte betrokken adviseurs het beste naar voren.
Door de in rap tempo opkomende automatisering wordt tijd bespaard, niet om meer winst te maken maar vooral om meer ruimte te krijgen voor de klant tegen dezelfde kosten.

Door de klant de mogelijkheid te geven om tegen redelijke kosten aandacht te vragen als het nodig is, creeer je klantentrouwheid en dus een duurzame bron van inkomen. Zeker als je met abonnementen werkt.
Ik zie voor de toekomst prima mogelijkheden tot samenwerking tussen financieel adviseurs en klanten.

Joop Lemmens

Sparen.Waarom doe je dat?

Sparen heeft een drietal postieve effecten.
Ten eerste krijg je door het sparen een reservepot voor de grotere en vaak leukere uitgaven.
Ten tweede krijg je een reservepot geld voor noodgevallen. Zeer, zeer belangrijk.
Ten derde ga je wennen aan een lager besteedbaar inkomen. Mocht je inkomen om wat voor reden dan ook dalen dan ben je al gewend aan het besteden van dit lagere bedrag. Je hoeft dan hooguit (tijdelijk) niet te sparen.

Sparen. Hoe doe je dat?

De vraag stellen is even simpel als het antwoord: Gewoon doen. Er is geen geheim en je zult het zelf moeten doen. 
Kies een vaste manier om te sparen.
Je kunt gewoon elke maand een vast bedrag naar een aparte spaarrekening boeken, ook als je denkt dat je het geld niet kunt missen. Door dit te doen zul je merken dat je ernaar gaat leven. Je gaat het geld niet missen én je heeft later een extra vermogen voor risico’s en/of leuke dingen.

Een andere manier is om elke keer als je iets koopt wat eigenlijk onnodig is, hetzelfde bedrag naar een spaarrekening te boeken.
Ook is het mogelijk om al het kleingeld aan het einde van een week apart te leggen en te sparen.
Etc. Per saldo is alles goed, als je je maar gewoon spaart. Doen.

Je went aan het uitgeven van geld. Zo kun je ook wennen aan sparen. Geloof het maar.

Joop Lemmens

1. inventariseer je bezittingen.
Mijn suggestie is dat u begint met het noteren van uw bezitting. Maak eens een lijst en zet alle bedragen erbij die uw bezittingen waard zijn. Neem uw huis, auto, bankrekening, polissen en alle andere dingen goed door. Loop eens door de inboedel, maak van alles direct ook een foto en noteer serienummers, voor het geval er ooit brand of een inbraak is.

2. Noteer alle schulden.
Maak eens een lijst met alle schulden en geef de actuele stand aan. Denk bijvoorbeeld aan de hypotheek, de leningen, de debetstand op de betaalrekening, de nu-halen-dan-betalen autoschuld, etc.

Trek de schulden af van de bezittingen. Dan weet u wat u nu waard bent.
Dit is uw zogenaamde nul-meting. Uw netto vermogen.
Zet in de agenda dat u bovenstaande over een half jaar weer doet.
Probeer te sparen en kijk of uw netto vermogen op die wijze stijgt. Probeer ervoor te zorgen dat uw beleggingen niet dalen. etc.

3. Noteer alle inkomsten
Noteer alle inkomsten die u heeft.

4. Noteer alle verplichtingen.
Maak een lijst van alle lasten. Denk aan de hypotheeklasten, de betalingen voor een lening, de maandbedragen voor je mobiel, je assurantiepremies, energiedlasten, belastingen, etc. Alles wat je móet betalen.

Trek de verplichtingen af van de inkomsten. U heeft dan het bedrag wat u over heeft om van te leven.
Dit is uw nulmeting. Noteer in uw agenda dat u deze opsomming over een half jaar weer doet.
Probeer in de tussentijd de verplichte uitgaven om te zetten in niet verplichten uitgaven. Zet bijvoorbeeld een abonnement voor een mobiele telefoon om in pre-paid. Neem afscheid van uw abonnement op uw tijdschrift en koop zo nodig losse exemplaren. Kijk na een half jaar wat dan de stand van uw inkomsten minus verplichtingen is.

5. Schrijf je huishoudelijke uitgaven op.
Er zijn hele mooie technisch mogelijkheden om de huishoudelijke uitgaven door te nemen en te analyseren. Laten we echter realistisch zijn. Dat kost veel moeite.
Neem een schrift en schrijf gedurende een periode de uitgaven voor het huishouden op. Door dit op te schrijven krijg je een beeld waar het geld blijft. Meer hoef je niet te doen.

Eerste stappen om in ieder geval te weten hoe je er zelf financieel voor staat.
Mocht je nog vragen hebben dan kun je een financieel adviseur inschakelen.
Ik heb nog een suggestie….

Joop Lemmens

Huizen zijn uniek en huizen zijn een noodzaak
Er zal altijd vraag zijn naar huizen. Wij willen allemaal een woning.
En elk huis in uniek. Daarom gaan kijkers ook heel veel huizen langs. Huizen verkoop je niet per dozijn. De waarde van jouw woning wordt hooguit bepaald aan de hand van vergelijkbare woning op dat moment en in die omgeving.

Dé huizenmarkt
De markt kan als geheel aangegeven hoeveel huizen er te koop staan en gekocht worden tegen welke prijs. Aan de hand daarvan kun je aangegeven of de gehele markt een kopers- of verkopersmarkt is.
Dat wil echter nog niets zeggen over de verkoopbaarheid van jouw woning. Die is uniek en je bepaalt zelf de prijs. En daarmee bepaal je zelf de verkoopbaarheid van jouw woning.

Het bepalen van jouw verkoopprijs voor de woning

Je prijst je woning hoog in het segment.
Je hebt geen zin om geld te laten liggen. Kopers hebben qua prijs de keuze uit tal van andere woningen en hebben niet de indruk om een kans te missen. Je hebt je eigen kopersmarkt gecreëerd.
Kopers gaan afdingen waardoor de prijs moet zakken.

Je prijst je woning laag in het segment
Je vraagt minder dan de woning waard is. Er is op die wijze weinig tot geen echte concurrentie en je hebt je eigen verkopersmarkt gecreëerd. Je motiveert kopers omdat de prijs goed is en alleen maar kan stijgen. Kopers weten dat omdat ze de markt kennen. Kopers kunnen via biedingen de prijs opdrijven naar de echte waarde.( Gebeurt dat niet dan kun je je afvragen wat de echte waarde van de woning is) Zodra je je woning in dit segment verkoopt moet je als vanzelfsprekend de emotie van de woning mee gaan verkopen.  De prijs is geen belemmering.

Tenslotte
Door de woning tegen een lage prijs te verkopen creëer je je eigen markt tegen je eigen condities. Dat drijft op zich de woning op naar de reële waarde.