Schuldhulpverlening is niet per defintie nuttig of nutteloos
De afgelopen maanden heb ik het onderwerp “schuldhulpverlening” beroepsmatig gevolgd. De overheid heeft de macht binnen dit onderwerp naar zich toegetrokken maar is tegelijkertijd niet in staat een en ander goed te regelen. Interessant onderwerp.
Schuldhulpverleners dienen een positie als mediator in te nemen zodra de gemeente burgers voordraagt voor hulp. De belangen van zowel burgers als van bedrijven dienen gewaarborgd te worden. Hulpverleners zitten vaak in een spagaat met als gevolg lange en tijdrovende trajecten. Hulpverleners vragen meer geld. De overheid geeft minder geld en hoopt op de inzet van veel vrijwilligers om het probleem op te lossen. De start van echte hulpverlening komt vaak laat op gang waardoor de patiënt al overleden is als het levensreddende middel toegediend kan worden.
Professionele schuldhulpverleners komen komen niet veel verder dan: betaal mij dan kan ik aan de slag.
Aan de eisende kant staan schuldeisers die bij een stuwmeer aan probleemgevallen minder meewerkend zijn om schulden te saneren. Veel schuldeisers per burger, met alle kosten van dien.
Hulp is altijd welkom bij burgers in nood. En er zijn natuurlijk genoeg gevallen waarbij de burger prima geholpen is. Schulphulpverlening werkt. Maar je wil verbetering. Die mag je van de overheid niet verwachten. Die speelt de baas maar coördineert niet veel. Er zal vanuit de betrokken partners meer samengewerkt moeten worden om vroegtijdig en minder kostbaar zaken te regelen. Dat scheelt kosten, vanwaaruit meer hulp geregeld kan worden.
Ik tip het onderwerp samenwerken ook al een tijd aan. Ik vermoed zelfs dat betrokken partijen er zich zelf ook wel bewust van zijn, maar niet heel welwillend zijn de eerste stap te zetten. Ik denk ook dat binnenkort bijna niet anders meer kan. Schuldhulpverlening wordt, om maar in de taal van Social Media te spreken, trending.
Zeker omdat het verband houdt met diverse andere zaken waar ook problemen uit ontstaan: WWb, WIJ, PGB, verhoging grens kantonrechter, en ga zo maar door.
Het een heeft invloed op het ander en je krijgt een sneeuwbaleffect.
Ik vind het heel goed dat Nadja Jungmann zich zo inzet met de onderzoeken en ik vermoed dat de rapporten wel wat invloed zullen uitoefenen, vanuit de werkgebieden komt ook meer geluid. Laten we dat vooral volhouden zodat mensen niet al ‘overleden’ hoeven te zijn wanneer we het levensreddend middel toedienen.